Głos Trenka

Romuald wstał lewą nogą. Lewą dłonią umył zęby, ogolił się lewą i lewą również zjadł śniadanie. Miał wrażenie, że spotka go dziś nieszczęście. Bo jakże by inaczej, skoro lewa stopa pierwsza dotknęła zimnej podłogi. Romuald dostał od losu to co i tak było dlań nieuchronne. Nieszczęście. Otóż biedak zakochał się w kobiecie. Trafiło go po piętnastej popołudniu, gdy wracał tramwajem z pracy. Było to tak potwornie i boleśnie banalne, że z jednej strony aż wstyd o tym mówić, ale op

...I pomyśleć, że wczoraj w nocy miałem umrzeć. A przynajmniej tak mi się wydawało. Szukałem sobie miejsca w wielkim, obcym łóżku i uciąłem sobie pogawędkę z pająkiem. Za oknem słychać było odgłosy miasta a u sąsiada dwa dzikie koty biły się o to, który zerżnie jego kotkę siedzącą na poręczy balkonu. Widziałem duszę, jak opuszcza moje czterdziestopięcioletnie ciało. Usłyszałem huk. Wiedziałem, że upadła na trzeszczące deski starej podłogi. Zapaliłem papierosa. Gdy malutki

Pasażerowie tramwajów, autobusów czy pociągów, inaczej nazywanymi przeze mnie krótkimi przytułkami, nieczęsto decydują się na rozmowy o zagadnieniach, powiedzmy, kulturalnych. Ich pogawędki najczęściej dotyczą znajomych, najnowszych telefonów komórkowych, niekiedy tzw. melanży(cokolwiek to znaczy). Zdażają się również męskie przechwałki typu kto ile panienek zaliczył, powiedzmy w kibelku na dyskotece. Jeśli więc w środkach komunikacji miejskiej miałem okazję posłuchać dyskusj

Jan Himilsbach: "Inteligencja, wypier...ć" Gustaw Holoubek: "Nie wiem, jak państwo, ale ja wy...dalam”. 16 marzec roku pańskiego 2024 Biurko w moim wciąż niezamieszkanym domu On wyszedł, mój ukochany, mój cudowny i dobry jak świeżo wypieczony chleb. Wyszedł do teatru. Dzisiaj gra w "Boskiej Komedii". I cóż z tego, że stara się przypodobać gawiedzi, wabiąc deklinacją i tysiącem słownych rozrywek? Nie wydaje się Tobie drogi czytelniku zabawne tak przyglądać się jego słownym uta

Pora na kolejną kartkę z mojego pamiętnika i wspomnienie pani Kathariny z Grandau pod Monachium. Dzisiaj środa. Połowa pierwszego tygodnia mojego pobytu w Grandau. Budzik zadzwonił o siódmej rano. Na dworze jasno, jako, że to połowa czerwca i temperatura na dworze około dwudziestu stopni. Bezchmurne niebo i słońce zagląda przez okna mojej sypialni. Zaścieliłem łóżko i udałem się do łazienki na poranną toaletę. Po piętnastu minutach zszedłem na dół do kuchni, by przygotowa

Dzisiaj odkryję przed wami jedną z pierwszych kart mojego pamiętnika. Równo dwadzieścia pięć lat temu pojechałem na moje pierwsze zlecenie do pacjenta mieszkającego w Menden w Niemczech. Niewielka, ale za to bardzo malownicza wieś. W mojej ówczesnej firmie przedstawiono mi profil podopiecznego. Pan Anton był po wylewie. Nie chodzący, wymagający opieki praktycznie przez 24h. Karmienie, toaleta, pampersowanie i wszystkie inne rzeczy związane z pielęgnacją osoby starszej i bardz

Niedziela. Koniec weekendu, który obfitował w kilka zabawnych a także przyjemnych dla mojego ciała i ducha wydarzeń. Obudziliśmy się dzisiaj z panią Eriką mocno zaskoczeni. Mimo, że zegar wskazywał pięć minut po ósmej nad ranem, nasze pokoje były ciemne jakby właśnie zapadał zmierzch. A wszystko przez to, że na oknach dachowych(mieszkamy na poddaszu) zalegała i wciąż zalega olbrzymia ilość śniegu. Pogoda postanowiła spłatać nam figla i przez noc temperatura spadła do minus p

Bożydar. Facet w średnim wieku. Mąż swojej żony, od której od momentu podpisania cyrografu w Urzędzie Stanu Cywilnego, jest uzależniony. Pracownik budowlany. Jeden z wielu tysięcy pracujących za marne grosze na budowach w Polandii, ale za to jeden z niewielu, których pracodawcy(że się tak wyrażę), notorycznie robią w choooja jeśli chodzi o kasiorkę. Mało kto wie, że Bożydar jest także opiekunem osób starszych, rehabilitantem i wielkim miłośnikiem dobrej literatury.  Ma też am

Powiedzieć, że Stefan Stefanow był ździebko zły to tak jakby zamknąć całkiem ryj, odwrócić się twarzą w stronę ściany i zamilknąć na wieki. Stefan nie był nawet wściekły. Wściekłość to coś, co najwyżej sprawi, że kroisz szybciej kiełbasę. W zwojach galaretowatej masy Stefana pulsował absolutny, namiętny i niczym nie zmącony szał. I gdy rozładowywał go rzucając o ściany wszystkim, co tylko jego patykowate ręce dały radę oderwać od podłogi, świat dalej wirował spokojnie, lekko

Jeśli pozwolisz, dzisiaj list do Ciebie napiszę. Chwilowo mieszkam u moich najlepszych Przyjaciół. Chłonę piękno ich dusz, podglądam miłość prawdziwą. Wiesz że ciągle mam nad głową to samo błękitne i wciąż niepojęte przeze mnie niebo? Gdziekolwiek nie stanę na tym ziemskim globie. Ziemia, taka mała, niby okrągła a jednak nieforemna piłeczka. Czasem milczę, patrząc na Twoją fotografię. Potem biorę pióro do ręki i piszę, piszę nałogowo. O tym, że znów mróz na dworze, że wspo

Kiedyś obiecałem sobie, że nie będę więcej uprawiał pewnej formy pisarstwa zwanej krótkim felietonem(felietonikiem), ale tak jakoś mnie teraz naszło. Obudziłem się dziś około ósmej nad ranem i ze zdziwieniem odkryłem, że mam trzewia(lub jak kto woli -bebechy)wypełnione kartkami. To słowa zapisane na przejechanych biletach, serwetkach, papierze do dupy a czasem w notesie z czarnym kotem. Lubię czarne koty a jeszcze bardziej szylkretowe. Chociaż tak naprawdę kocham wszystkie ko

Równo o piątej popołudniu, po dwóch dniach nareszcie przestało padać. Słońce nieśmiało przebijało się przez chmury i postanowiłem, że zabiorę moją pacjentkę na spacer. Świeże powietrze zawsze dobrze działa. Przygotowałem herbatę miętową, kilka karmelków, założyłem na uszy słuchawki z muzyką relaksacyjną i wyruszyliśmy na tamte łąki, na których byliśmy ostatnim razem, gdy udało mi się znaleźć samotne bajorko ukryte między drzewami. Po drodze minęliśmy supermarket, samotne

Wsiadając do autobusu miałem wrażenie, że na kilkanaście minut daję się dobrowolnie zamknąć w puszce pełnej dziwnych osobowości. Wzrok mój spoczął na spoconym grubasie, który nie zważając na stojącą przy nim starszą kobietę, wpychał w siebie kebaba, z którego śmierdzący czosnkiem sos, spływał mu na mokre od potu dłonie. Obok jakiś gówniarz, udawał bardziej dorosłego niż był i prowadził rozmowę przez najnowszy model smartfona, używając przy tym rynsztokowego języka. Zadziwiają

Ja - ktoś tam, mam zaszczyt donieść, podkablować, strzelić z ucha, albo po prostu uprzejmie poinformować zainteresowanych oczywiście, że baba, ta lekko puszysta, albo powiedzmy bogata w cielesność tu i ówdzie, wszystkie wieczory przesiaduje przy malutkim, okrąglutkim stole i gra ze sobą w karty. Sama ze sobą. Haaaa! Telewizor z czasów późnego Gierka, wciąż ma włączony. Całe ranki, południa, wieczory i noce. Tasuje tę swoją mocno zgraną talię kart i rozkłada. I tak bez przerwy

Sny. Kto ich nie ma. Większość z nas śni tylko nocami. Inni śnią sporadycznie, a jeszcze inni wcale. Ciekawe dlaczego nie śnią? A przecież we śnie wędrujemy do innych światów, szukamy własnych marzeń, takich które wykraczają poza granice realności. Wędrujemy do pięknych krain, pełnych szczęścia i radości. We śnie szukamy spełnionej miłości, bratniej duszy, przyjaciela, kochanka. Miewamy też koszmary, po których budzimy się nad ranem zlani potem i przestraszeni. Szybko o nich

Aby mnie poznać, musisz rozebrać mnie z poszczególnych warstw z których się składam. Każda z nich, zdejmowana pojedyńczo, niewiele Tobie o mnie powie. Czytanie tego co zawarte w każdej warstwie, da Ci niewielki obraz mnie. Każda z nich jest w pewnym sensie wariacją na mój temat. Modyfikacją, którą stworzyłem na potrzeby czytelnika. Kiedy rozbierzesz mnie z tych wszystkich warstw, które pozwoliłem sobie nazwać po imieniu: wątpliwość, lęk, dekadencja, zepsucie, miłość, sztuk

Skończyłem pół wieku(jeszcze w to nie wierzę) i naszły mnie refleksje, dotyczące mojej 50 - letniej egzystencji na tym naszym niedoskonałym(niestety😪) świecie. Gdybym miał cofnąć się w czasie i naprawić to co zepsułem, nie zrobić tego co zrobiłem, cofnąć niefortunne decyzje, nie cofnąłbym się. Przeżyłem te pół wieku tak jak chciałem. Każde wydarzenie w moim życiu czegoś mnie nauczyło. To były lekcje. Nie zawsze łatwe. Większość okupiona była łzami, rezygnacją, depresją i

Kruche, wątłe ciałko leżące na szpitalnym łóżku. Zbyt szerokim jak dla takiego małego człowieczka. Pośród wielkiej ilości wymiętej pościeli, znacznie różniło się od tej roześmianej dziewczynki ze zdjęcia, która w malutkiej dłoni ściskała łodygę kwiatu słonecznika. Jednak patrząc na zdjęcie i na tę bardzo wątłą postać leżącą na łóżku, wciąż można było dostrzec podobieństwa. Długie blond włosy, wciąż otulały drobną twarzyczkę, tworząc obraz aureoli, choć malutkie strużki potu p

Granice, jakby przezroczyste. Bezbarwność świata, pełnego natrętnego szumu i całej tej bieganiny za czymś czego i tak w końcu zabraknie. Tu tylko niespełnione ze snów i koszmary odznaczają się jaskrawością barw. Czasem mocno wyostrzonych. Gdzieniegdzie za dużo czerni albo za mało bieli. Może już nadszedł najwyższy czas poszukać spokoju, tam w wyższych partiach gór. Ucieczka od zgiełku życia codziennego. A tam? Idealna harmonia z naturą. Tylko góry, cisza i ja. Ale póki co

Zebraliśmy się tutaj aby sprawiedliwości stało się zadość i aby winny został sprawiedliwie ukarany. Stoję tutaj ponieważ mam zamiar przedstawić zeznania zgodne z prawdą, mojej klientki Antygony - córki Edypa, siostry Eteoklesa i Polinejkesa, który złamał prawo króla zabijając swojego brata podczas ataku wraz wojskiem przeciwnika na rodzinne miasto – Teby. Zabił bo... Moja klientka narzeczona syna króla Kreona,  która jako młoda kobieta po utracie całej rodziny w sposób tra