Mundus Poeticus

W minionym tygodniu zorganizowałam w grupie literackiej Mundus Poeticus na Facebooku konkurs, w którym uczestnicy mieli zainspirować się wierszem Julii Hartwig „Nie zawsze”. Powstało wiele różnorodnych tekstów, jednak jeden z nich wyjątkowo mocno poruszył moje serce. Autorką tego utworu jest Katarzyna Ostachowska, publikująca pod pseudonimem Katleea So. Jej praca, zatytułowana „Zapiski z drugiego pokoju”, została nagrodzona Grand Prix. Dlaczego właśnie ona? Ponieważ oddaje w

Rozwiązłana Oplatasz mi się wokół szyi pętlą ramion I dociskasz do mnie nienasycony Gościnnie rozwarty kąt swoich ud I zaczynasz oznaczać mnie Jakimś rejestrem lokalnych powodzi i podtopień "Przecież oglądałeś prognozę" - szumisz Z ust zagryzających moje ucho I zaraz będziesz mi tłumaczyć z języka Jedynego którym władasz Na ciało którym władać chcesz Jesteś jak wampir - nie do pokonania w nocy O nadprzyrodzonych żądzach które Okrywasz rano by nie świeciło na nie słońce "Cieka

Dziewczyna z marzeń "Już nie zwracasz się do mnie tak eterycznie" żalisz się Od czasu gdy skończyłaś Krystalizować się w moich objęciach A ja - zacząłem dotykać więcej Niż mówić Ty - jesteś taka jaka miałaś być Niezorientowana Według żadnej mapy Niezmapowana według Żadnej orientacji "A ty? Orientujesz się jeszcze W tym wszystkim" - mapisz się we mnie Globami oczu Nie zdołałaś jeszcze Przenieść tu wszystkich spraw Z tych moich marzeń "Całe moje życie tam zostało" wzdychasz Szu

Danusia Sut-Karykowska, absolwentka filologii romańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, z pasji poetka i tłumaczka poezji, dzieli się swoją drogą twórczą – od wierszy okolicznościowych po nagrodzone utwory i przekłady francuskie. Jej wiersze i opowiadania ukazały się w antologiach Fundacji Poetariat oraz pismach „Bezkres” i „Ypsilon”. Laureatka II nagrody w 29. Głogowskich Konfrontacjach Literackich (2023) oraz I miejsca w III Ogólnopolskim Konkursie „Liryczny Świebodzin” (2025)

Pod powieką noc dawno już minęła i pogasły gwiazdy płomień jeszcze się żarzy choć dzień marznie deszczem a ty jesteś myślą w słowach jakby każdych i niejedną tęsknotą wciąż i zawsze jeszcze zmierzchem gubię się w tobie śnię by się przyśniło w ciemność suknię rozpinam spalam srebrny księżyc a ty będąc myślą wpisujesz się w miłość bo ty lubisz się chować wprost pod moje rzęsy bo ty lubisz się znaleźć pod powieką wiersza kiedy budzę się szeptem zwichrzonymi snami każda strofa o

(Nie)trwałość nie nie jesteśmy niezniszczalni i wiatr nam w oczy na w pół zgięci zanim dotrzemy do latarni i na nic płaszcz nieprzemakalny bo każda łza na końcu wieńczy tam nie ma żadnej przechowalni tacy normalni tak zwyczajni kto nam tę drogę tak zakręcił i w świat zawiesił smutku karnisz a my tak bardzo nieastralni by schować się pośrodku tęczy wnet się kruszymy w prochu marnym nocą bezsennie niebanalni piszemy wierszem co w nas dźwięczy a w dzień być chcemy niewidzialni i

Prze(prowadzony) wiersze powinno się prowadzić na drugą stronę tęsknoty białych zamyśleń wstążką w przerwach między mrugnięciami po mostach księżycowych podobno wtedy spisują się najlepiej wyskakują z orbity śmiałych krągłości liter i ustawiają się w superpozycji cztero-fazowych naświetleń serca niektórzy je przeprowadzają pod całkiem nowy adres przenosząc walizki czystych kartek układają nowe konstelacje na półkach z marzeń zostaje tylko odcisk imię w tle zasłyszane nieskońc

DUSZA PRZEMYŚLIWUJE święta niebawem deszczowy dzień się dłuży synogarlica zamilkła wewnątrz drzewa chmury szarzyły świat w tej oto aurze dusza przemyśliwuje swoją nieśmiertelność czy jest potrzebna wędrówka poza ciałem pozorna wolność lot poza grawitacją po odcięciu zmysłów odwrót czy powrót z obrazem który w rogu ma inicjał życia w kokonie kształty zwiastują fenomen opus nieznane dojrzewające zmysłem dotykania sobą przemyka się myśl – czyżby się zakochała w tym łamliwym ciel

Słowa ceglane W wersach małych kamienistość chce uwolnić się z zastygnięcia a słowa ceglane dobudzić o poranku. Żeby wydostawały się dźwięki w ciszy ogromnej zamykającej bramy jak morze przed sztormem. Nie ma wiatru w trawach ściągniętych położonych nisko bo słońce tak chce i nie popłynie kłoda drewna na rzece. Woda mogłaby zatopić za bardzo twarde podłużne kształty mijające brzegi za zimne gdy śniegiem przysypane. Gdy za płytka zatrzyma bieg tożsamy z natchnieniem lecz nie

trzymam księżyc na cienkiej nici nad twoim snem jak bańkę mydlaną z oddechu lodowca jestem tam gdzie źrenica rozszerza się w ciemność gdzie ciepło stygnie w kształt podaję ci milczenie łyżką z cienia karmię obecnością zostawiam ślady nie pozwalam byś się przeistoczył w pomnik własnego bicia serca ani w echo bez korytarza słyszę jak rośniesz w głąb pod powierzchnią dnia korzeniami które pną się w dół pozawerbalna obecność szeptem układa tu jest twoje tu jest moje a pomiędzy ty

zaburzyłeś porządek wszechświata otworzyłeś otchłań w której wszystko zaczęło się zatracać cały mój świat całe życie pędzi przed oczami jak kosmiczne metro pokazuje co było jak było tym co jest bije po oczach aż dusza boli oślepia nadchodzącą niewiadomą za mało miejsca na serce klatka się skurczyła za bardzo łomocze trzepocze rzuca się zdezorientowane przerażone obłąkanymi możliwościami świadomość odmawia posłuszeństwa ucieka ze zmysłami gdzieś poza granice pojmowania tracę g

Magdalena Góralska (Głuch) – urodzona 11.11.1986 r. w Dusznikach Zdroju, w woj. dolnośląskim. Na stałe mieszka w Irlandii. Autorka tomików: Duszą pisane, Na skraju istnienia, Kolory ciszy, Gdy gaśnie niebo, Oddech nocy, My universe; powieści Głód życia oraz bloga „Duszą Pisane”. Brała udział w kilku antologiach, m.in. Magia wersów. Olśnienie. Jej wiersze były publikowane w Irlandii na łamach gazety „Nasz Głos” oraz magazynu „MIR”. Wywiad z Magdaleną Góralską Rozmawia Agnieszk

jestem nieutuloną tęsknotą za światłem gdy zapada ciemność drżącą kroplą życia zawieszoną na pajęczynie wonną chwilą zatopioną w czarnej kawie nagłym porywem wiatru całującego trawę ulotną mgłą wiszącą nad taflą wody szybko minę

Uwieczniona Przez te wszystkie lata Trzymałem cię W chmurze Pamięci I marzeń I nagle - przypadkowo wciśnięty guzik Ładuje cię z jakiejś Zawsze zostawianej na później - wieczności Twój cały światek - uwieczniony Spogląda na mnie połową twojej twarzy (Drugą - zostawił na później) "Gdybym stała za twoimi plecami Nie widziałbyś mnie wcale" Mówią do mnie opuszkami palców Twoje ręce - tańcząc po całym moim parkiecie Pomiędzy kołnierzem a paskiem Za którymś razem trafiasz W czułą st

CHWILA mówią że miłość przychodzi nagle a śmierć przyjść musi usiadłem na dworcu podobny do czekającego nie słucham zapowiedzi nie wiem skąd przyjedzie pociąg i kto z niego wysiądzie nie wiem nawet czy czekam

~resztki światła~ nigdy tak naprawdę nie bałem się śmierci zafascynowany jej tajemnicą nie zdawałem sobie sprawy że robiłem wszystko aby ją przyspieszyć teraz to wiem gdy siedzę na skraju własnego cienia patrząc jak reanimują moje ciało nie odczuwam strachu ani lęku radości ani nawet pustki nie wiem co czuję po prostu jestem niczym mgła od której nic już nie zależy nie wiedziałem że ludzkie serce jest tak naprawdę kulą światła widoczną przez skórę teraz to wiem gdy patrzę jak

To życie nie chce być starcem ale pragnie trwać na młodzieńczym szlaku karmiąc się dojrzałą powłoką ze skóry do kącików oczu by odnaleźć łzy szczęścia spierać się o światło pomiędzy brakiem a pełnią po dziecięcemu zobaczyć brzozy białe stojące w polu w środku biegnącym do źródła poczuć drzemiące nadzieje pod żarem krwiobiegu pędzić ku miłości po śladach wiadomych albo nieznanych w cieniu pójść na cztery strony świata mając kroki rozpuszczone w kałużach na ziemi i być ocalony

Niewysłany Wiesz dzisiaj już nikt nie pisze listów nie szeleści papier pióro nie biegnie po śladach tęsknoty teraz wystarczy gif żeby wyszeptać my a ja ciągle do ciebie piszę i dokończyć nie mogę bo tyle chciałabym ci jeszcze powiedzieć o tym że wybrałam dla siebie niebo czasem pochmurne zaciągnięte szarością burzowe spadające na głowę częściej jednak błękitne pełne słonecznych myśli i nie żałuję chociaż wróżyłaś mi gromy o tym że dzieci podrosły i własne uwiły gniazda i że p

Prezent - Synku, co chcesz w tym roku pod choinkę? -Trochę wolności! - Może jednak jakiś sweterek albo szalik, tak łatwo łapiesz infekcje. Nie wytrzymam tego. Znów się zaczyna. Matka wpada w jakieś dziwne szaleństwo przedświąteczne. Sweterek? Tak, najlepiej z Wielkim Ptakiem z ulicy Sezamkowej. Dokładnie taki sam jaki dostał Kewin albo szalik w ptaszki. Nie można normalnie powiedzieć sweter albo szal. - No Filipku wybrałeś coś? - Żonę! Chcę żonę - krzyknąłem z całych sił, lic