Mój tato powiedział kiedyś, że jego córka nie urodziła się do pracy. Że jest stworzona do miłości i wierszy. Nie wiem, czy mówił poważnie. Być może był to sarkazm, jeden z tych, które zostają w człowieku dłużej niż słowa wypowiedziane z czułością. Być może chciał mnie zranić, a może przez chwilę naprawdę mnie zobaczył. Trzymam się tej drugiej możliwości jak starego pamiętnika znalezionego na dnie szafy. Otwieram go ostrożnie, jakby między stronami mogło znajdować się coś, cze

„W odległej galaktyce, w czasach gdy Imperium upadło, a Nowa Republika jeszcze nie powstała, narodził się zakon, który miał zmienić wszystko. Nazywał się Zakon Svatantra – co w starożytnym języku oznacza 'Wolność'. Na czele zakonu stał on – Arcywojownik Svatantry. Człowiek, ale potężniejszy niż jakikolwiek Jedi czy Sith. Przeszedł trening u czterech największych mistrzów galaktyki: Palpatine'a nauczył go manipulacji i ciemnej strony, Darth Vader – siły i dyscypliny, Yoda – ko

Przyfrunęła do mnie tomem poetyckim, pełnym morskich tajemnic, mowa o "Mare Nostrum" Arnolda Samsonowicza. Lekturą tą, delektuję się będąc także w podróży - pociąg sunie na trasie Rzeszów - Berlin, a za jego oknami przesuwające się krajobrazy i nawet kołysanie podobne, jak na statku. Pierwsze skojarzenie dotyczące tytułu, po oczywistych - związanych z morzem, biegnie w stronę powieści Blasco Ibaneza. Główny bohater, człowiek - zagadka, przywodzący na myśl bohatera powieści ro

Są tomy poetyckie, które czyta się jak zbiór oddzielnych wierszy, oraz takie, które od pierwszych stron ujawniają wewnętrzną architekturę. Taniec na osi czasu Marii Dłuskiej należy do tej drugiej kategorii. Poszczególne teksty pozostają autonomiczne, ale podporządkowane zostały jednej, konsekwentnie prowadzonej refleksji. Nie jest nią wyłącznie przemijanie, sugerowane przez tytuł. Znacznie trafniej byłoby powiedzieć, że jest to książka o ludzkim sprzeciwie wobec zanikania – p

Moi Kochani. Miałem niebywałą przyjemność przeczytać książkę artysty malarza Dariusza Milińskiego pt. "Urodzony na cmentarzu". Przyjemność w zasadzie podwójną, ponieważ w domu moich Przyjaciół wiszą prace Dariusza Milińskiego, i z jego sztuką obcuję na codzień. "Urodzony na cmentarzu" jest autobiografią w której autor w sposób bezpardonowy rozlicza się z przeszłością. Książka "soczyście" okraszona jest inwektywami, co podkreśla prawdziwość wyznań autora, który w swojej książc

AKUKU PUNKTURA - zapowiadamy, że premiera odbędzie się w Łodzi i będzie niezwykłym wydarzeniem. Akuku punktura to poetycki atlas wrażliwości — zapis świata oglądanego przez ciało, pamięć i ironię. Joanna Guzik tworzy idiom oparty na precyzyjnych obrazach, biologicznej metaforyce i czułej obserwacji codzienności. Wiersze są gęste, ale komunikatywne; intymne, lecz pozbawione sentymentalizmu. To publikacja o dziedziczeniu emocji, o pęknięciach rodzinnych historii, o samotności,

Gdy kupujemy ekspres do kawy, otrzymujemy instrukcję. Kupując pralkę, znajdziemy w pudełku kilkadziesiąt stron wyjaśnień, jak nie pomylić programu do wełny z wirowaniem. Nawet zwykły czajnik ma ostrzeżenie, żeby nie zanurzać go w wodzie. Tylko dorosłość przychodzi do nas bez pudełka, instrukcji i numeru infolinii. Pamiętam, że jako dziecko byłam przekonana, iż dorośli wszystko wiedzą: jak zapłacić rachunki, wychować dzieci, naprawić cieknący kran, a przede wszystkim – jak żyć

"Poczta poetycka" przyfrunęła do mnie dwujęzycznym, polsko-angielskim tomem, pochodzącego z Chin poety, krytyka literackiego, tłumacza i wydawcy, Zhang Zhi. Zhang jest doktorem literatury i prezesem Międzynarodowego Centrum Tłumaczeń Poetyckich i Badań, redaktorem naczelnym wielojęzycznego czasopisma poetyckiego, autora wielu książek poetyckich, redaktora angielskiej edycji Światowego Rocznika Poezji i doradcą w Centrum Globalizacji Chińskiej Poezji na Uniwersytecie w Nankai.

Aga nie koloryzuje, ale zaznacza swoje blizny, zostawia wrażliwe ślady mimo lęków, które chowają się po kątach. Nie ma recepty na doskonałość, ale jest poezja, która wyzwala i czasem pomaga przetrwać. Jeżeli Twój świat jest równie nieidealny, zajrzyj do tomiku Agnieszki. Być może odnajdziesz tu siebie. Urszula Majchrowicz

https://ridero.eu/pl/books/zachwyconazyciem/ Aldona Jańczak, ur. w 1966 r. nauczycielka języka polskiego w szkole podstawowej, założycielka amatorskiego teatru pod nazwą Teatr Prawie Wielki, pisze od 30 lat, a od roku publikuje na swoim blogu @zachwyconazyciem…

https://ridero.eu/pl/books/hustawki/ „Huśtawki” to swoista diagnoza globalnego społeczeństwa, to spowiedź świata przed światem ze wszystkiego co udało się spieprzyć ale i naprawić. Tak więc podmiot liryczny patrząc w niebo odwraca się tyłem do ziemi a za chwilę jest dokładnie odwrotnie… Czyżbyśmy siedzieli na huśtawce? Z całą pewnością autorowi udało się w wielu ciekawych metaforach zmieścić niemalże całość ludzkiej niedyspozycji w zawiadywaniu światem. Na tę huśtawkę chce si

https://ridero.eu/pl/books/nie_daleko/ Słowo wstępne Tomik Agnieszki Dyszak “(nie)daleko” jest zbiorem niezwykłym, złożonym z wierszy pełnych rozedrganych emocji połączonych z autorefleksjami i rozważaniami na temat współczesnego świata, natury człowieka, sensu i bezsensu istnienia. Otwiera go cykl wierszy miłosnych emanujących z jednej strony zmysłowością, z drugiej mrokiem, niepokojem i przeświadczeniem o chwilowości szczęścia.Z utworami tymi kontrastują liryki mówiące o ob

Esej interpretacyjny do wiersza Barbary Szanieckiej „Bałtyk we mgle” BAŁTYK WE MGLE Wstydliwie zasłoniłeś swoją zażyłość z niebem mgielną kurtyną Tylko rytmiczny oddech łagodnej fali subtelnie daje znać że jesteś Są pejzaże, które zachwycają rozmachem i wyrazistością, ale są też takie, które przemawiają właśnie przez to, co ukryte. Wiersz Barbary Szanieckiej należy do tej drugiej kategorii. To poetycka miniatura, zbudowana zaledwie z kilku wersów, a jednak otwierająca przestr

Krzysztof Gołębiewski Instrukcja miejsca Proszę o miejsce bliżej okna niż ściany żebym mógł trzymać światło pod ręką i nie błądzić gdy przyjdzie porządkować parapet z książek i listów pamiętających więcej niż ja Widok ma być szeroki na ptaki i inne wyjścia żeby to co było umiało odejść bez wołania bez imienia Reszta rozdzieli się sama — niepytana, jak po kimś kto nie zdążył powiedzieć że już Oswajanie – esej interpretacyjny do wiersza Krzysztofa Gołębiewskiego Są wiersze, któ

O poezji czułości, pamięci i istnienia w tomie „Piórko” Małgorzaty Mittelstadt Poezja Małgorzaty Mittelstadt wyrasta z przekonania, że najważniejsze rzeczy nie zawsze domagają się głośnego wypowiedzenia. Czasem pojawiają się w półsłowie, w geście, w zapachu zapamiętanym po latach, w spojrzeniu skierowanym na pozornie zwyczajny fragment świata. Tom „Piórko” jest książką o uważności — o takim sposobie przeżywania rzeczywistości, w którym drobiazg staje się znakiem większej taje

Wiesława Kwinto-Koczan Noc bieszczadzka Noc bieszczadzka pachnie białymi floksami, strażniczkami studni pełnej gwiazd.b BN Czerpiemy z niej złoto zapuszczając żurawia, mącimy galaktyczny ład Drogi Mlecznej. Zasypiamy syci pełnią księżyca. Wiersz „Noc bieszczadzka” Wiesławy Kwinto-Koczan jest miniaturą liryczną, ale należy do tych utworów, które pozostają z czytelnikiem znacznie dłużej, niż trwa sama lektura. Kilka krótkich wersów otwiera przestrzeń, w któr

,,Zamknąć za sobą drzwi" Zamknąć za sobą drzwi zamknęłam za sobą drzwi tak cicho by nie obudzić wspomnień ale one i tak znalazły klucz Beata Zdybał Są momenty w życiu, kiedy człowiek naprawdę wierzy, że potrafi coś domknąć. Nie w sensie fizycznym, bo drzwi zawsze mają klamkę, zawiasy i tę prostą mechanikę, którą można oszukać tylko pozornie. Chodzi raczej o coś głębszego - o decyzję wewnętrzną, że „już nie wracam”, że „to zostawiam”, że „tamten rozdział się skończył”. Kobieta

Dylemat współczesnego twórcy nie polega dziś na braku tematów. Przeciwnie — polega na ich nadmiarze, na świadomości, że wszystko już było, że każde zdanie ma za sobą długi cień cudzych zdań. Pisarz chciałby pisać teksty „czyste”, nieskażone, pierwotne, a jednocześnie wie, że to pragnienie jest niemal utopijne. Język, którym się posługuje, jest przecież zużyty — przepracowany przez pokolenia, powtarzany, przetwarzany, wygładzany aż do utraty ostrości. Twórczość zaczyna przypom

„Rozstania, które zostają na zawsze” W młodości wydawało mi się, że rozstania mają datę końcową. Że człowiek płacze, cierpi, potem czas robi swoje i pewnego dnia budzi się wolny. Tak opowiadają filmy. Tak pocieszają przyjaciółki. Tak chcemy wierzyć. Dziś wiem, że nie wszystkie rozstania się kończą. Niektóre zostają z nami na zawsze. Nie mówię o wielkiej tragedii ani o codziennym rozpamiętywaniu. Mówię o tych ludziach, którzy kiedyś byli częścią naszego świata tak naturalną ja

Współczesna polska poezja wobec Zagłady znajduje się w stanie szczególnego napięcia. Z jednej strony dziedziczy ogromny ciężar tradycji współtworzonej przez Tadeusza Borowskiego, Tadeusza Różewicza, Antoniego Słonimskiego i Jerzego Ficowskiego, a także przez żydowskich poetów i świadków, takich jak Władysław Szlengel czy Halina Birenbaum. Z drugiej strony musi nieustannie odpowiadać na pytanie, czy i jak wolno jeszcze mówić o doświadczeniu, które zdaje się przekraczać możliwo