All Posts

"Szpieg Boga". Jedna z najlepszych książek jakie ostatnio przeczytałem. Wciąga od pierwszego rozdziału. Ostatni przeczytałem na bezdechu. Po prostu genialna. To powieść o odkupieniu. A tego szukają główni bohaterowie powieści. Jest w niej rys historyczny powstania Świętego Przymierza, są opisy przebiegu konklawe i surowych reguł panujących podczas wyboru Papieża. Są i...ale o tym musicie przeczytać sami. A o czym jest powieść "Szpieg Boga"? Rzym, 2 kwietnia 2005 roku. Świat w

Romuald wstał lewą nogą. Lewą dłonią umył zęby, ogolił się lewą i lewą również zjadł śniadanie. Miał wrażenie, że spotka go dziś nieszczęście. Bo jakże by inaczej, skoro lewa stopa pierwsza dotknęła zimnej podłogi. Romuald dostał od losu to co i tak było dlań nieuchronne. Nieszczęście. Otóż biedak zakochał się w kobiecie. Trafiło go po piętnastej popołudniu, gdy wracał tramwajem z pracy. Było to tak potwornie i boleśnie banalne, że z jednej strony aż wstyd o tym mówić, ale op

Uporządkowane życie Wiktorii właśnie legło w gruzach. Nawiedza ją lęk, tym gorszy, że irracjonalny. Strach, który wymyka się ramom logiki, medycyny czy jakimkolwiek innym wytłumaczeniom. Lęk, który ją atakuje, początkowo pojawia się jedynie w snach, a potem zachłannie wkracza w jej codzienność. Nikt poza Wiktorią nie słyszy przerażającego, syczącego głosu, nikt poza nią nie widzi krwi i nikt poza nią nie czuje paraliżującej paniki. Wiktoria nie oszalała, rzeczywistość, która

...I pomyśleć, że wczoraj w nocy miałem umrzeć. A przynajmniej tak mi się wydawało. Szukałem sobie miejsca w wielkim, obcym łóżku i uciąłem sobie pogawędkę z pająkiem. Za oknem słychać było odgłosy miasta a u sąsiada dwa dzikie koty biły się o to, który zerżnie jego kotkę siedzącą na poręczy balkonu. Widziałem duszę, jak opuszcza moje czterdziestopięcioletnie ciało. Usłyszałem huk. Wiedziałem, że upadła na trzeszczące deski starej podłogi. Zapaliłem papierosa. Gdy malutki

(rozmowa o poezji, pracy i sercu do ludzi) W wywiadzie Ania, psycholożka, oligofrenopedagog i surdopedagog, dzieli się początkami pasji do poezji, która narodziła się podczas szkolenia na temat osób niesłyszących i słabosłyszących, a rozwinęła dzięki wrażliwości na ludzkie emocje. Podkreśla, jak jej zawód – empatyczny kontakt z dziećmi i rodzinami – przenika twórczość, np. w tomikach "Wierszolandia terapeutyczna dla dzieci" czy "Bajkowe wierszyki z wróżką", gdzie poezja wspie

W minionym tygodniu zorganizowałam w grupie literackiej Mundus Poeticus na Facebooku konkurs, w którym uczestnicy mieli zainspirować się wierszem Julii Hartwig „Nie zawsze”. Powstało wiele różnorodnych tekstów, jednak jeden z nich wyjątkowo mocno poruszył moje serce. Autorką tego utworu jest Katarzyna Ostachowska, publikująca pod pseudonimem Katleea So. Jej praca, zatytułowana „Zapiski z drugiego pokoju”, została nagrodzona Grand Prix. Dlaczego właśnie ona? Ponieważ oddaje w

Właśnie przeczytałem kolejną książkę Bogdana Frymorgena "Okruchy większej całości" i na wstępie pragnę powiedzieć, że to nie jest zwykła książka. To podróż po krainie pamięci autora. Pamięci naznaczonej psychiczną chorobą ojca i matczynym, heroicznym sklejaniem rodziny w jedną nierozerwalną całość. Czytelnik sięgając po "Okruchy większej całości", wchodzi w labirynt malowany emocjami dziecka, ale przewodnikiem po tym labiryncie jest dojrzały mężczyzna. Autor emigruje w przesz

Pasażerowie tramwajów, autobusów czy pociągów, inaczej nazywanymi przeze mnie krótkimi przytułkami, nieczęsto decydują się na rozmowy o zagadnieniach, powiedzmy, kulturalnych. Ich pogawędki najczęściej dotyczą znajomych, najnowszych telefonów komórkowych, niekiedy tzw. melanży(cokolwiek to znaczy). Zdażają się również męskie przechwałki typu kto ile panienek zaliczył, powiedzmy w kibelku na dyskotece. Jeśli więc w środkach komunikacji miejskiej miałem okazję posłuchać dyskusj

Rozwiązłana Oplatasz mi się wokół szyi pętlą ramion I dociskasz do mnie nienasycony Gościnnie rozwarty kąt swoich ud I zaczynasz oznaczać mnie Jakimś rejestrem lokalnych powodzi i podtopień "Przecież oglądałeś prognozę" - szumisz Z ust zagryzających moje ucho I zaraz będziesz mi tłumaczyć z języka Jedynego którym władasz Na ciało którym władać chcesz Jesteś jak wampir - nie do pokonania w nocy O nadprzyrodzonych żądzach które Okrywasz rano by nie świeciło na nie słońce "Cieka

Dziewczyna z marzeń "Już nie zwracasz się do mnie tak eterycznie" żalisz się Od czasu gdy skończyłaś Krystalizować się w moich objęciach A ja - zacząłem dotykać więcej Niż mówić Ty - jesteś taka jaka miałaś być Niezorientowana Według żadnej mapy Niezmapowana według Żadnej orientacji "A ty? Orientujesz się jeszcze W tym wszystkim" - mapisz się we mnie Globami oczu Nie zdołałaś jeszcze Przenieść tu wszystkich spraw Z tych moich marzeń "Całe moje życie tam zostało" wzdychasz Szu

"Grawitacja kwantowa" Debiut poetycki fizyka z Irlandii Zapraszamy do odkrywania debiutanckiego tomiku Grawitacja kwantowa Mateusza Majchera – poety, który splata fizykę z liryką w sposób nie do podrobienia. Znany z bloga Wykłady z poezji kwantowej, autor przełamuje granice gatunków, tworząc poezję przyciągającą jak grawitacja. Idealna lektura dla miłośników nauki i słowa. O autorze Mateusz Majcher – poznaniak, ojciec i wieloletni partner matki swoich dzieci. Zawodowo zajmuje

Właśnie przeczytałem genialną powieść Fiodora Dostojewskiego "Idiota". To jedna z najważniejszych powieści literatury światowej, wydana w 1869 roku. Autor stawia pytania o moralność, naturę człowieka, granice dobra i zła oraz sens życia. To trudna i wymagająca olbrzymiego skupienia powieść, która mnie osobiście bardzo zaskoczyła epilogiem. Głównym bohaterem jest książę Lew Myszkin, człowiek o niezwykle  czystym, wręcz krystalicznym sercu, którego naiwność i dobroć wystawio

Jan Himilsbach: "Inteligencja, wypier...ć" Gustaw Holoubek: "Nie wiem, jak państwo, ale ja wy...dalam”. 16 marzec roku pańskiego 2024 Biurko w moim wciąż niezamieszkanym domu On wyszedł, mój ukochany, mój cudowny i dobry jak świeżo wypieczony chleb. Wyszedł do teatru. Dzisiaj gra w "Boskiej Komedii". I cóż z tego, że stara się przypodobać gawiedzi, wabiąc deklinacją i tysiącem słownych rozrywek? Nie wydaje się Tobie drogi czytelniku zabawne tak przyglądać się jego słownym uta

Dziś spotykamy się z Marzanną – poetką, nauczycielką i organizatorką życia literackiego, której twórczość rozkwitła zaskakująco po pięćdziesiątce. Autorka tomików takich jak „rozrzucone” czy „Prze-błysk”, członkini Związku Literatów Polskich oraz liderka spotkań w Klubie Literackim Nauczycieli w Łodzi, dzieli się refleksjami o poezji, inspiracjach i spotkaniach z czytelnikami. W tej rozmowie odkrywamy, jak imperatyw pisania przeplata się z codziennością, empatią i pasją do sł

Pora na kolejną kartkę z mojego pamiętnika i wspomnienie pani Kathariny z Grandau pod Monachium. Dzisiaj środa. Połowa pierwszego tygodnia mojego pobytu w Grandau. Budzik zadzwonił o siódmej rano. Na dworze jasno, jako, że to połowa czerwca i temperatura na dworze około dwudziestu stopni. Bezchmurne niebo i słońce zagląda przez okna mojej sypialni. Zaścieliłem łóżko i udałem się do łazienki na poranną toaletę. Po piętnastu minutach zszedłem na dół do kuchni, by przygotowa

Właśnie przeczytałem genialną i bardzo wzruszającą książkę Bogdana Frymorgena "Początek wszystkiego". Od pierwszej strony książka a w zasadzie tren, który autor napisał po śmierci matki wbija w fotel. Bogdan Frymorgen przeżywa śmierć swojej matki szczerze i bardzo mocno. Jest to wręcz dziecięca żałoba. To bardzo piękny tekst, choć trudny w odbiorze. Zwłaszcza dla czytelnika, który tak samo jak autor, stracił matkę i ojca. Frymorgen prowadzi czytelnika niczym przewodnik po lab

Danusia Sut-Karykowska, absolwentka filologii romańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, z pasji poetka i tłumaczka poezji, dzieli się swoją drogą twórczą – od wierszy okolicznościowych po nagrodzone utwory i przekłady francuskie. Jej wiersze i opowiadania ukazały się w antologiach Fundacji Poetariat oraz pismach „Bezkres” i „Ypsilon”. Laureatka II nagrody w 29. Głogowskich Konfrontacjach Literackich (2023) oraz I miejsca w III Ogólnopolskim Konkursie „Liryczny Świebodzin” (2025)

Pod powieką noc dawno już minęła i pogasły gwiazdy płomień jeszcze się żarzy choć dzień marznie deszczem a ty jesteś myślą w słowach jakby każdych i niejedną tęsknotą wciąż i zawsze jeszcze zmierzchem gubię się w tobie śnię by się przyśniło w ciemność suknię rozpinam spalam srebrny księżyc a ty będąc myślą wpisujesz się w miłość bo ty lubisz się chować wprost pod moje rzęsy bo ty lubisz się znaleźć pod powieką wiersza kiedy budzę się szeptem zwichrzonymi snami każda strofa o

(Nie)trwałość nie nie jesteśmy niezniszczalni i wiatr nam w oczy na w pół zgięci zanim dotrzemy do latarni i na nic płaszcz nieprzemakalny bo każda łza na końcu wieńczy tam nie ma żadnej przechowalni tacy normalni tak zwyczajni kto nam tę drogę tak zakręcił i w świat zawiesił smutku karnisz a my tak bardzo nieastralni by schować się pośrodku tęczy wnet się kruszymy w prochu marnym nocą bezsennie niebanalni piszemy wierszem co w nas dźwięczy a w dzień być chcemy niewidzialni i

Prze(prowadzony) wiersze powinno się prowadzić na drugą stronę tęsknoty białych zamyśleń wstążką w przerwach między mrugnięciami po mostach księżycowych podobno wtedy spisują się najlepiej wyskakują z orbity śmiałych krągłości liter i ustawiają się w superpozycji cztero-fazowych naświetleń serca niektórzy je przeprowadzają pod całkiem nowy adres przenosząc walizki czystych kartek układają nowe konstelacje na półkach z marzeń zostaje tylko odcisk imię w tle zasłyszane nieskońc