Mój tato powiedział kiedyś, że jego córka nie urodziła się do pracy. Że jest stworzona do miłości i wierszy. Nie wiem, czy mówił poważnie. Być może był to sarkazm, jeden z tych, które zostają w człowieku dłużej niż słowa wypowiedziane z czułością. Być może chciał mnie zranić, a może przez chwilę naprawdę mnie zobaczył. Trzymam się tej drugiej możliwości jak starego pamiętnika znalezionego na dnie szafy. Otwieram go ostrożnie, jakby między stronami mogło znajdować się coś, cze

"Raport z oblężonego umysłu" Pierwszy, jest kolejną książką Bogdana Frymorgena, którą pochłonąłem w kilka godzin. To chronologiczny zbiór felietonów, które powstawały od początku rosyjskiej agresji na Ukrainę. Przerażający zapis wydarzeń na froncie, mocno działający na wyobraźnię. Autor opisuje w nim okropieństwa wojny, tragedie Ukraińców i zezwierzęcenie rosyjskich okupantów. Niektóre felietony zostawiają trwały ślad w wyobraźni czytelnika. "Raport z oblężonego umysłu",

Witajcie moi Mili. Właśnie przeczytałem kolejny genialny thriller mistrza tego gatunku literackiego Harlana Cobena pt. "Zaginiona". To kolejna książka tego autora, po którą sięgnąłem i od pierwszej strony wiedziałem, że się nie zawiodę. Powiedzieć, że Coben jest genialny, to tak jakby nic nie powiedzieć. "Zaginiona" od pierwszej strony wciągnęła mnie jak rojst. Ostatnie rozdziały czytałem z serduchem na dłoni. Mamy tu wybuchową mieszankę zdarzeń, które trzymają czytelnika w n

„W odległej galaktyce, w czasach gdy Imperium upadło, a Nowa Republika jeszcze nie powstała, narodził się zakon, który miał zmienić wszystko. Nazywał się Zakon Svatantra – co w starożytnym języku oznacza 'Wolność'. Na czele zakonu stał on – Arcywojownik Svatantry. Człowiek, ale potężniejszy niż jakikolwiek Jedi czy Sith. Przeszedł trening u czterech największych mistrzów galaktyki: Palpatine'a nauczył go manipulacji i ciemnej strony, Darth Vader – siły i dyscypliny, Yoda – ko

Przyfrunęła do mnie tomem poetyckim, pełnym morskich tajemnic, mowa o "Mare Nostrum" Arnolda Samsonowicza. Lekturą tą, delektuję się będąc także w podróży - pociąg sunie na trasie Rzeszów - Berlin, a za jego oknami przesuwające się krajobrazy i nawet kołysanie podobne, jak na statku. Pierwsze skojarzenie dotyczące tytułu, po oczywistych - związanych z morzem, biegnie w stronę powieści Blasco Ibaneza. Główny bohater, człowiek - zagadka, przywodzący na myśl bohatera powieści ro

lublin geske na bramach zostawiam palce czasem oko będzie odmykać powiekę niczym stara okiennica kwitnąca ususzonymi kwiatami albo tą dziwną czarną łezką w ciasnej uliczce wsuwam ramiona między odrapane z południ mury żółtobrązowe zapadłe w bruk niosący raz wyżej raz osuwający w ciszę o zatopionym z głębin wzywam Cię Miasto zapisane dotykiem – o pamięci miejsca w wierszu Szymona Florczyka „lublin geske” Są miasta, które poznajemy przez przewodniki, daty i zabytki. Są jednak t

Usiądź wygodnie. Weź głęboki oddech i zamknij oczy. Pozwól mi się prowadzić. Czujesz moją dłoń? To bardzo dobrze. Zatem ruszajmy. Patrz pod nogi, i za wszelką cenę nie trać głowy. Uwierz mi, będzie ci potrzebna. Kraj i miasto w nim, do którego cię prowadzę, jest naprawdę ogromne. Jest niczym labirynt z którego wyjście jest głęboko ukryte. Wiem, że troszkę się boisz. Wszak nie byłeś jeszcze nigdy w obcym kraju i w tak wielkim mieście. Masz niejasne wyobrażenie o tej podróży. A

Są tomy poetyckie, które czyta się jak zbiór oddzielnych wierszy, oraz takie, które od pierwszych stron ujawniają wewnętrzną architekturę. Taniec na osi czasu Marii Dłuskiej należy do tej drugiej kategorii. Poszczególne teksty pozostają autonomiczne, ale podporządkowane zostały jednej, konsekwentnie prowadzonej refleksji. Nie jest nią wyłącznie przemijanie, sugerowane przez tytuł. Znacznie trafniej byłoby powiedzieć, że jest to książka o ludzkim sprzeciwie wobec zanikania – p

Moi Kochani. Miałem niebywałą przyjemność przeczytać książkę artysty malarza Dariusza Milińskiego pt. "Urodzony na cmentarzu". Przyjemność w zasadzie podwójną, ponieważ w domu moich Przyjaciół wiszą prace Dariusza Milińskiego, i z jego sztuką obcuję na codzień. "Urodzony na cmentarzu" jest autobiografią w której autor w sposób bezpardonowy rozlicza się z przeszłością. Książka "soczyście" okraszona jest inwektywami, co podkreśla prawdziwość wyznań autora, który w swojej książc

Nad jeziorem Trzesiecko, gdzie mgły o świtaniu ,niczym senne widziadła snują się po wodzie, leży Szczecinek, moja mała ojczyzna, gród Warcisława o cudnej urodzie. Tutaj lasy wysokie ku niebu się wspinają, a wiatr w ich koronach dawne pieśni śpiewa, rzeki Niezdobnej brzegi oświetlając słońcem, gdy nurtem spokojnym w jezioro się wlewa. Tutaj wzgórze klasztorne Marientronem zwane, jakby w samej swej nazwie legenda się kryła, bo tu czas dawnych książąt drzemie jeszcze w grodzie i

Rzuć mnie proszę, delikatnie jak tylko potrafisz. Rzuć mnie w otchłań, bom zachłanny na piękno sztuki i słowa pisanego. Zdradziłem cię. Zdradziłem z poezją, gdzieś na przedmieściach dawnego Paryża. Przechadzam się Montmartre, okryty liściem olbrzymiej monstery, wciąż przesiąknięty mgłą i dotykiem twojej dłoni. Nucę "Non, je ne regrette rien". Zatrzymałem wiatr w pogniecionej koszuli, co goni wokół szyi za psotnym szalikiem. Wybacz mi. Uwiódł mnie Paryż, półuśmieszkiem czysteg

Noc i deszcz. Nietoperze latają nisko. Coraz niżej. Moje wyobrażenia jak mogłaby ta noc wyglądać, ślizgają się po cienkiej nici prawdy. Przecież pada, a ja grabiami chmur nie przegonię. Parny opar zadusił kilka obrazów z przeszłości. Garść słów pchniętych w odgłos ciężkich kropel opadających na ziemię. Burza i wiatr. Czytam Milińskiego - "Urodzony na cmentarzu". Artysta miał klawe dzieciństwo, jeśli nie liczyć ojca alkoholika i zdarzające się u niego neurotyczne zachowania po

Kiedyś miałem zbyt wiele szacunku do ludzi chochołów. Pustych, tępych i odrażających w swojej głupocie. Miałem ich za ludzi z mojego eklektycznego świata. Zadziwiające jak szybko otwierają mi się oczy. Kilkoro znajomych musiałem wyrzucić zarówno z życia prywatnego jak i z Facebooka. Nie dlatego, że miałem taki kaprys. Te osoby zdjęły maski a ich prawdziwe oblicze okazało się być diaboliczne. Z socjologicznego punktu widzenia, każdy człowiek ma maskę(tudzież maski), które poka

AKUKU PUNKTURA - zapowiadamy, że premiera odbędzie się w Łodzi i będzie niezwykłym wydarzeniem. Akuku punktura to poetycki atlas wrażliwości — zapis świata oglądanego przez ciało, pamięć i ironię. Joanna Guzik tworzy idiom oparty na precyzyjnych obrazach, biologicznej metaforyce i czułej obserwacji codzienności. Wiersze są gęste, ale komunikatywne; intymne, lecz pozbawione sentymentalizmu. To publikacja o dziedziczeniu emocji, o pęknięciach rodzinnych historii, o samotności,

Ludzie przychodzą i odchodzą. Zostawiają po sobie ślady. Jedne bolą długo, inne tylko przez chwilę grzeją od środka. Czasem ktoś pojawia się na moment i nagle wszystko widzisz inaczej, jakby ktoś otworzył ci okno. Inne spojrzenie, inne drogi, inne życie. A potem ta osoba znika. Gaśnie. Odchodzi dalej. I zostaje po niej ciepło, którego nie umiesz od razu nazwać. Są też tacy, którzy zostawiają po sobie brud. Dym. Popiół. Kurz, który wchodzi w płuca i nie chce stamtąd wyjść. Tac

Witaj drogi memu sercu nieznajomy. Dzisiejszy list będzie ostatnim, który do Ciebie napiszę. Pewnie zastanawiasz się dlaczego ostatni? W życiu każdego człowieka, przychodzi taki czas, że musi się uwolnić od tego co trzyma go mocno na ziemi i nie pozwala rozwinąć skrzydeł. Dla jednych są to związki w których tkwią, związki bez żadnej przyszłości i nierzadko toksyczne. Dla innych może to być praca, którą wykonują, i która nie przynosi żadnej satysfakcji. W moim przypadku, rzecz

Gdy kupujemy ekspres do kawy, otrzymujemy instrukcję. Kupując pralkę, znajdziemy w pudełku kilkadziesiąt stron wyjaśnień, jak nie pomylić programu do wełny z wirowaniem. Nawet zwykły czajnik ma ostrzeżenie, żeby nie zanurzać go w wodzie. Tylko dorosłość przychodzi do nas bez pudełka, instrukcji i numeru infolinii. Pamiętam, że jako dziecko byłam przekonana, iż dorośli wszystko wiedzą: jak zapłacić rachunki, wychować dzieci, naprawić cieknący kran, a przede wszystkim – jak żyć

Na polach cisza pachnącą zbożem, dobrze nam droga się składa, na horyzoncie łata lasu naszyta na lniane niebo Na drutach ktoś rozwiesił chmury, przypiął klamerką do zmierzchu - trzeba już łapać za kraj świata, niechaj do snu się ułoży. A my tu jeszcze posiedźmy na kocu skoszonej trawy. Bo wciąż przed nami nocne, poważne o życiu rozmowy. Nic nas nie wzrusza za bardzo, choć cieszy zapach rzeki. Nie niepokoi, nie męczy wieczór jak miska spokoju. My, już troszeczkę przebrzmiali,

Siedzę w pustym pokoju z widokiem na niedawno zgarniętą i gnijącą pryzmę skoszonej trawy. W sumie widok adekwatny do pory roku. Piękne lato tej jesieni. Trzynasty lipiec roku dwa tysiące dwudziestego szóstego. Lipcopad….Nazwa tego miesiąca w sposób obrazowy, (środek lata, trawo i sianokosy😉😉😉) wyjaśnia skąd wzięła się ta cholerna trawa, misternie ułożona w pryzmę, którą nota bene sam z nudów i braku pomysłów na zabicie kolejnego pustego dnia, usypałem za pomocą szczerbaty

Wspomnienia ze szlaków Jury Krakowsko-Częstochowskiej Mężowi Kazimierzowi i Synowi Marcinowi na szlakach Jury zamki z duszą kapliczki domkowe zaciekawione kto zburzył im sielskość w ramionach odcieni malachitu i przydrożne skały z rozwichrzonymi czuprynami wiodące do Krakowskiej Bramy Podzamcze pachnie jurajską strawą i przyciąga tajemnicą leciwego zamczyska gdzie Ksantypa strzeże wrót tutaj zdaje się słyszeć Białą Damę spraszającą duchy z milczących komnat na biesiadną uc