Skończyłem pół wieku(jeszcze w to nie wierzę) i naszły mnie refleksje, dotyczące mojej 50 - letniej egzystencji na tym naszym niedoskonałym(niestety😪) świecie. Gdybym miał cofnąć się w czasie i naprawić to co zepsułem, nie zrobić tego co zrobiłem, cofnąć niefortunne decyzje, nie cofnąłbym się. Przeżyłem te pół wieku tak jak chciałem. Każde wydarzenie w moim życiu czegoś mnie nauczyło. To były lekcje. Nie zawsze łatwe. Większość okupiona była łzami, rezygnacją, depresją i

Kruche, wątłe ciałko leżące na szpitalnym łóżku. Zbyt szerokim jak dla takiego małego człowieczka. Pośród wielkiej ilości wymiętej pościeli, znacznie różniło się od tej roześmianej dziewczynki ze zdjęcia, która w malutkiej dłoni ściskała łodygę kwiatu słonecznika. Jednak patrząc na zdjęcie i na tę bardzo wątłą postać leżącą na łóżku, wciąż można było dostrzec podobieństwa. Długie blond włosy, wciąż otulały drobną twarzyczkę, tworząc obraz aureoli, choć malutkie strużki potu p

Granice, jakby przezroczyste. Bezbarwność świata, pełnego natrętnego szumu i całej tej bieganiny za czymś czego i tak w końcu zabraknie. Tu tylko niespełnione ze snów i koszmary odznaczają się jaskrawością barw. Czasem mocno wyostrzonych. Gdzieniegdzie za dużo czerni albo za mało bieli. Może już nadszedł najwyższy czas poszukać spokoju, tam w wyższych partiach gór. Ucieczka od zgiełku życia codziennego. A tam? Idealna harmonia z naturą. Tylko góry, cisza i ja. Ale póki co

Zebraliśmy się tutaj aby sprawiedliwości stało się zadość i aby winny został sprawiedliwie ukarany. Stoję tutaj ponieważ mam zamiar przedstawić zeznania zgodne z prawdą, mojej klientki Antygony - córki Edypa, siostry Eteoklesa i Polinejkesa, który złamał prawo króla zabijając swojego brata podczas ataku wraz wojskiem przeciwnika na rodzinne miasto – Teby. Zabił bo... Moja klientka narzeczona syna króla Kreona, która jako młoda kobieta po utracie całej rodziny w sposób tra

Mój świat, pozbawiony czerni i bieli. Pełen innych barw. Nieskończonej kombinacji kolorów na palecie mistrza zwanego "życie". Jeszcze do niedawna, dominującymi kolorami były wszelkie odcienie szarości. Dziś najszerszą gamę przedstawia róż i czerwień. W różnych odcieniach. Większości z nich nawet nie potrafię nazwać. Zresztą wydaje mi się, że nie ważne są tu nazwy a sam obraz który przedstawiają. A na nim jest wszystko co przedstawia chociażby jabłko, poezję, czy miłość jaką d

Czy kiedyś, kiedykolwiek w przeszłości, będąc dzieckiem, zastanawiałeś się człowiecze nad deszczem padającym z chmur? Deszczem który kradnie obłokom ich śmietankową puszystość. A może zastanawiasz się właśnie w tej chwili? Odpowiedz człowiecze, czy próbowałaś wymijać krople, żeby nie poplamiły sukienki, albo szykownych spodni z głębokimi kieszeniami na skarby z dzieciństwa? A może szedłeś krokiem tropiciela węży, pod dachami z których spadały deszczu perełki, bojąc się by naw

Zanim cokolwiek napiszę, pragnienie mam pytanie zadać, aczkolwiek osobiste. Osobiste jak dla mnie w rzeczy samej. A zatem proszę o szczerą odpowiedź. Jak to jest proszę Pani być kobietą? Piękną, szczupłą, choć może niekoniecznie, przy tym zgrabną, z ładną buzią, lekko różowymi włosami i wysiadać na przystanku z przytułku, co go tramwajem zwą. Stąpać jak gazela po świeżo odśnieżonym chodniku, na którym to kilku młodzieńców z ognikami w oczach, śledzi to pani eleganckie wysiada

Nie oszukujmy się, marketingowy matrix wciąga bez reszty, pierze umysły ludzi podatnych na reklamę, czyści z nadzwyczajną dokładnością portfele, konta bankowe, każe zaciągać kredyty. Dzieje się tak zazwyczaj w okresach przedświątecznych. Powodowani gorączką zakupów obywatele IV RP, tłumnie ruszają by opróżnić sklepowe półki. Sprzedawcy prześcigają się w pomysłach na hasła reklamowe. Jednym z takich haseł, które zapamiętałem, to "Wielkie wietrzenie magazynów". Czyje to hasło?

Właśnie zaczynam nocny dyżur. Początek zawsze jest taki sam. Przeczytać raport z dyżuru dziennego, podać podopiecznym tabletki na sen i powoli kłaść ich do łóżek. Ale najpierw trzeba się przywitać. Po krótkim powitaniu zanurzam się w lekturę raportu i słucham koleżanek, które miały dzienny dyżur. Dociera do mnie smutna wiadomość. Jeden z naszych podopiecznych, pan Kaziu jest w agonii i nic już nie można zrobić. Wyłączam się. Wracam myślą do radosnych momentów, kiedy pan Kaziu

Zawsze wydawało mi się, że sny są odzwierciedleniem tego czego pragniemy, o czym marzymy i co chcielibyśmy osiągnąć. Nasza podświadomość w trakcie snu podsuwa nam obrazy, które mają naprowadzić nas na ścieżkę do osiągnięcia upragnionego celu. Jeśli chodzi o moje sny, to jeden utkwił mi w pamięci tak głęboko, że postanowiłem go opisać możliwie jak najbardziej szczegółowo. Tamtego dnia położyłem się do łóżka jak zwykle około 22.00. Zanim Morfeusz położył mi na powieki swoje dło

Jest godzina 23.50. Kładę się spać. Zmęczony intensywnym dniem w pracy pielęgniarza i rehabilitanta a także ciężką i duszną lekturą. Dziadek już śpi. Dzisiaj zasnął wcześnie. On także jest zmęczony. Zmęczony swoim życiem(co to za życie, gdy jest się 24h przykutym do łóżka), swoją chorobą i żoną. Tak. Żoną. Babinka jest strasznie męcząca. Co chwila podchodzi do swojego męża i pyta czy żyje. Poza tym całe dnie "siedzi na telefonie" i w dodatku jest koszmarnie głucha. Dziadek cz

Budzik zadzwonił jak zwykle o piątej nad ranem. Moją głowę świdrowała myśl. Wwiercała się w podświadomość jak tępe wiertło dentysty na NFZ. Znowu do roboty. Do tych zmęczonych życiem i swoimi chorobami staruszków. Do tych narzekań, jęków i błagań o przejście na drugą stronę. Staram się jeszcze chwilę walczyć z tą myślą ale w końcu kapituluję. Wstaję z łóżka i zmykam pod chłodny i szybki prysznic. Potem dwa ciepłe tosty i obowiązkowa mocna, czarna kawa. Moja żona jeszcze śpi.

Wyjechałem z domu tuż po tym, gdy zmieniłem kolejną pieluchę mojemu pacjentowi. Dzisiaj upalny dzień i dziadziuś stwierdził, że rehabilitacja nie wchodzi w grę. W sumie się nie dziwię, bo sam mrugam tylko oczami, a woda wylewa się ze wszystkich porów na moim ciele. Takie gwałtowne przeskoki temperatury, mogą być zabójcze. Pal licho mnie. Ja jeszcze niejako młody człowiek. Zaledwie czterdzieści pięć wiosen na karku, na głowie, w dowodzie osobistym lub kolejnym kalendarzu. A dz

wszystko o czym myślę to puste przepowiednie głoszone przez samozwańczych proroków którzy będąc w transie wygłaszają oklepane formułki odkrywam w sobie zdolność jasnowidzenia prędkość z jaką rodzą się we mnie obrazy nie przestaje mnie zadziwiać na zegarze popołudnie a już krew gęstnieje w żyłach cisza... czy jej pragnę? nie dzisiaj dzisiaj nie potrzeba mi ciszy starych murów smukłych drzew i szpar w spękanych chodnikach ciszy spiesznej i wszechogarniającej dzień zapowiada się

pisałem wiersze krótkie felietony wstrzymując oddech trwałem w chwili o smaku pomarańczy i cynamonu pisałem smutnym atramentem który rodził po powiekami słone krople które umierają gdy zamykam okna zasłaniam ciężkie firany wołam do ciebie że jesień i... i drzewa tracą liście zatrzymaj je ! cisza... stoję sam pośrodku snu a mój umysł zamienia mnie w kolejną alegorię Przemysław Trenk

Granice... jakby przezroczyste. Bezbarwność świata, pełnego natrętnego szumu i całej tej bieganiny za czymś czego i tak w końcu zabraknie. Tu tylko niespełnione ze snów i koszmary odznaczają się jaskrawością barw. Czasem mocno wyostrzonych. Gdzieniegdzie za dużo czerni albo za mało bieli. Może już nadszedł najwyższy czas poszukać spokoju, tam w wyższych partiach gór. Ucieczka od zgiełku życia codziennego. A tam? Idealna harmonia z naturą. Tylko góry, cisza i ja. Ale póki c

słowa zaiskrzyły na ciemnym niebie dłoń zostawiła ślad na papierze rozmazany ślad pojedyncze litery upadły na podłogę schowały się pod łóżko wypełniły poduszkę opisały sny usta wilgotne rozchylone proszę nie mów nic po prostu całuj mnie i kochaj kochaj szalenie intymnie jak stalówka łyk atramentu Przemysław Trenk

twarz Wokulskiego lecz dusza strącona z nieba kocia oczu zieleń a w nich mrok nieprzejednany słowa plują niczym seria z CKM-u nieoszlifowane szorstkie jak dłonie syberyjskiego kupca w blejtramie istnienie zbite z czterech klepek piąta nie mieści się w rozumieniu człekopodobnych słowo ciałem mym a ja? jam tylko sługą diabła który wiedzie Was na słodkie manowce Przemysław Trenk

dłonie są obiektem kosmologicznym każdy trzyma w nich swój odłamek wszechświata dłonie za dnia jakby lekko uśpione stukają w klawiaturę myśli ubierają w słowa podnoszą szklankę bourbona dłonie nie istnieją bez ciała a ono nie istnieje bez dłoni wieczna zależność gdy nadchodzi noc nagle stają się wyuzdane szukają ciepła skóry i odwieczne pytanie ile dotyku jest w dłoniach a ile dłoni w dotyku? Przemysław Trenk

Kicz (z niem. Kitsch - lichota, tandeta, bubel) – utwór o miernej wartości, schlebiający popularnym gustom, który w opinii krytyków sztuki i innych artystów nie posiada wartości artystycznej ( źródło - Wikipedia Polska). Kicz można określić jako zjawisko. I takowe istnieje w polskiej kulturze od lat (trudno zliczyć ilu). Tandeta, która zewsząd nas otacza jest niezmierzona jak przestrzeń kosmiczna. Ostatnio zauważam z przykrością, że granica między sztuką a kiczem coraz bardz