Deszcz...😊😊😊

Czy kiedyś, kiedykolwiek w przeszłości, będąc dzieckiem, zastanawiałeś się człowiecze nad deszczem padającym z chmur? Deszczem który kradnie obłokom ich śmietankową puszystość. A może zastanawiasz się właśnie w tej chwili? Odpowiedz człowiecze, czy próbowałaś wymijać krople, żeby nie poplamiły sukienki, albo szykownych spodni z głębokimi kieszeniami na skarby z dzieciństwa? A może szedłeś krokiem tropiciela węży, pod dachami z których spadały deszczu perełki, bojąc się by nawet jedna nie wśliznęła się za koszulę, bluzkę bądź sukienkę? Może z mamą i ojcem za rękę, szczęściem rozpromieniony dreptałeś po kałużach, kroplami wody znacząc uśmiech na ich twarzach ?

Odpowiedz proszę, czy wtedy wbiegałeś na zielone trawy, pomiędzy babki i poplątaną koniczynę, które w kroplach niebiańskiej wody odbijały szare domy i promienie słońca? A może w kałużach widziałeś portret babci, dziadka, wujka, krajobrazy, pejzaże bliźniaczo podobne do tych z najpiękniejszego snu. Drążące wodne słoje, odbicia światła i kręgi płochliwej chwili. Czy wtedy człowiecze dziś jakże zatroskany, szedłeś wzdłuż drogi, w pół kroku za chmurą kurzu, będąc włóczykijem śledzącym czerwony autobus, wlokący się po żwirze przetykanym stokrotkami i odsuwającymi się od pobocza plamkami maków o zapachu odurzonego słońca?

Czy pamiętasz jeszcze jak na pachnące chlebem kłosy spadały kuliste lusterka, szkiełka, powiększające stokroć promienie słońca, topiące złoty pył na dojrzewających ziarnach? Wiedz, że to właśnie one wstrzymywały lot motyli i trzmieli, ważek i ptaków, zatrzymując w duszy odgłos upadających kropel na wieczność pamiętania. Deszcz. On przychodzi jak kaprysy młodych dam i faunów. Nadchodzi niespodziewanie falami ich pragnień o wielkiej miłości, zatacza widnokręgi i wraca z powrotem do nieba, goniąc słońce. Czy próbowałeś kiedyś zapytać człowieka spacerującego w deszczu - dlaczego ma wilgotne oczy? Czy człowiek u kresu życia wędruje tam gdzie sączą się deszczu krople?

Przemysław Trenk