Kat już czeka

wszystko o czym myślę

to puste przepowiednie

głoszone przez samozwańczych proroków

którzy będąc w transie

wygłaszają oklepane formułki

odkrywam w sobie zdolność jasnowidzenia

prędkość z jaką rodzą się we mnie

obrazy

nie przestaje mnie zadziwiać

na zegarze popołudnie

a już krew gęstnieje w żyłach

cisza...

czy jej pragnę?

nie dzisiaj

dzisiaj nie potrzeba mi ciszy

starych murów

smukłych drzew

i szpar w spękanych chodnikach

ciszy spiesznej i wszechogarniającej

dzień zapowiada się gorący

wiatr zamarł

pytam więc

gdzie jesteście piewcy prawd

sędziowie i kupiona publiczności

dlaczegoście twarze

zasłonili dłońmi?

ten wasz świat

stworzony z papieru

a słońce wciąż pali

ten wasz świat

rozdzierany na krwawe strzępy

wygra ten kto oko wydrapie bliźniemu

nie schowacie się w katedrach drzew

nie ukryjecie fałszywych spojrzeń

w przyłbicach gór

wasze pobladłe madonny

płaczki za trzydzieści sreber

odwracają twarze opuszczone

roztrwonione jak marne wytwory

schizofrenicznej wyobraźni

miejcie się na baczności

jestem was świadomy

świadomy waszych kroków

przerywanego bicia serca

czuję wasz śmierdzący strach

słyszę wasze ujadanie

nie dla was czyste strumienie mojego sumienia

nie dla was szczyty gór

zachody słońca

myśl rodzi czyn

za nim czai się śmierć

macie jeszcze kilka chwil

aby zaprzeczyć faktom

zmylić ścieżki

uciec od prawdy

lecz ona wypełznie spod łóżek

dywanów

wypali oczy

powiedzie na szubienicę

kat już czeka

bez maski na twarzy

z podniesioną głową

opuści zapadnię

Przemysław Trenk