Wysoki Sądzie, oskarżyciele, widownio!

Zebraliśmy się tutaj aby sprawiedliwości stało się zadość i aby winny został sprawiedliwie ukarany. Stoję tutaj ponieważ mam zamiar przedstawić zeznania zgodne z prawdą, mojej klientki Antygony - córki Edypa, siostry Eteoklesa i Polinejkesa, który złamał prawo króla zabijając swojego brata podczas ataku wraz wojskiem przeciwnika na rodzinne miasto – Teby. Zabił bo...

Moja klientka narzeczona syna króla Kreona,  która jako młoda kobieta po utracie całej rodziny w sposób tragiczny została doświadczona. Wysoki Sądzie! Ona została sierotą. Sierotą która rzekomo złamała prawo ustanowione przez króla Kreona mówiące o zakazie chowania Polinejkesa, tym samym uniemożliwiając mu podróż Styksem do raju. Antygona stanęła przed bardzo trudnym wyborem natury moralnej, a dokładnie przed wyborem „złego” lub „gorszego”. Wybierała pomiędzy podporządkowaniem się rozkazom króla, zabraniającym chować jej brata, a pochówkiem według praw boskich, tym samym skazując siebie na karę śmierci. Jak Wysoki Sąd zapewne zauważył, jest to bardzo trudna decyzja pomiędzy osobistą moralnością i religijnością, a zachowaniem się w sposób prawny. Tak więc córka Edypa musiała wybierać między siostrzaną miłością, a posłuszeństwem wobec rygorystycznych zasad politycznych i społecznych obowiązujących w ówczesnym świecie. Pochowała ona zwłoki Polinejkesa – swojego brata, mimo jasno czytelnego zakazu króla, który ogłosił go zdrajcą według obowiązującego wtedy prawa.

Dziewczyna kierowała się zasadami moralnymi i religijnymi. Pragnęła dać bratu godny pochówek, a tym samym spokój jego umęczonej duszy, tak ważny przecież do szczęśliwego życia pozagrobowego. Była to ostatnia posługa jaką mogła wykonać kochająca siostra, która wierzyła, że obiektywnej oceny postawy brata mogą dokonać jedynie bogowie i to im powinno się pozostawić wymierzenie ewentualnej i na pewno sprawiedliwej kary. Oskarżyciele...Do was płyną te słowa. Moja klientka stanęła przed trudnym wyborem. Musiała zdecydować co jest dla niej ważniejsze: uczucie do zmarłego brata i lojalność wobec niego, czy własne życie. Ale powiedzcie mi wy zgromadzeni na tej sali, niemi świadkowie tej rozprawy...

Odpowiedzcie czy można wybierać między tymi wartościami? Czy możliwe jest ich zhierarchizowanie? Obawiam się, że to arcytrudny wybór. I bardzo jestem ciekaw, już nie jako obrońca a człowiek, jaką decyzję podjąby Wysoki Sąd. Obojętnie jakby rozpatrywać ten wybór, to każda opcja niesie za sobą tragiczne konsekwencje. Na pytanie „jak się czuje” które zadałem jej przed rozprawą, Antygona odpowiedziała broniąc swoich racji, że wybrała wierność wobec prawa boskiego, gdyż uważała je za ważniejsze niż prawo wydane przez człowieka, chociaż jest on królem. Na pytanie, czy wiedziała o zakazie odpowiedziała twierdząco i dodała, że "Nie Zeus przecież obwieścił to prawo" i dalej "Współ kochać przyszłam, nie współ nienawidzić". Kierowała się więc szlachetnymi pobudkami i nie mogła odwrócić się od swojego brata, mimo że okrzyknięto go zdrajcą. Nawet mordercy należy się pochówek zgodny z jego wiarą. Jej uczynek był więc dowodem miłości do brata, odwagi i wierności zasadom religijnym. Widzimy więc, że zarówno jedna jak i druga strona konfliktu miała swoje racje, a wybór pomiędzy nimi nie był łatwy, a nawet niemożliwy.

Wysoki Sądzie, oskarżyciele i wy co czekacie na stracenie mojej klientki, dziękuję wam za uwagę. Wierzę że każdy z was dokona wyboru zgodnego z własnym sumieniem. Wierzę, że wyrok będzie sprawiedliwy, bo przecież po to istnieją Sądy, które w mojej ocenie są niezawisłe. Sprawę tę zostawiam do rozpatrzenia i wnoszę o sprawiedliwy wyrok...

Przemysław Trenk