Magdalena Głąb

Muszę wychodzić z domu co najmniej trzy razy dziennie. Mój przyjaciel, pies, potrzebuje spacerów. Ja potrzebuję ciszy. Kiedy otwieram drzwi, staram się nie odzywać. Próbuję zachować niewidzialność. Nie chcę, żeby świat mnie usłyszał, zauważył. Mówię szeptem, czasem wcale. Pies nauczył się czytać moje gesty. Porozumiewamy się wzrokiem, ruchem, rytmem kroków. Wtedy jest bezpieczniej. A jednak wciąż boję się, że mnie zauważą. Że ktoś się przyjrzy, oceni, zada pytanie, będzie czegoś oczekiwał. A...

Pomyślałam dzisiaj, że nie będę już pisała wierszy. Bo po co? Dla kogo? Nikt nie czyta. Nikogo to nie obchodzi. Ludzie są skoncentrowani na tym, czego sami chcą, na tym, co sami tworzą, i na tym, żeby ktoś inny ich czytał – i oceniał, oczywiście pozytywnie. Bo jeśli ma się coś złego do powiedzenia, to lepiej milczeć. Świat poezji jest takim samym światem jak każdy inny: pełen oczekiwań, porównań, cichej rywalizacji. A jednak wracam do pytania: dlaczego (nie) chcę pisać? Bo ktoś mnie nie...

Postarzałam się o kilka lat w kilka miesięcy Mam wrażenie, że w ostatnim czasie — przez kilka ostatnich miesięcy — postarzałam się o kilka dobrych lat. Czasem w naszym życiu dzieje się zbyt dużo. Zbyt dużo smutnych, niedobrych, złych rzeczy. I nawet jeśli pomiędzy nimi zdarzają się drobne chwile radości, drobne chwile satysfakcji z czegoś, co udało się zrobić, osiągnąć — to troski, niepowodzenia, poczucie, że zawodzimy innych i siebie, przygniatają tak bardzo, że nie jesteśmy w stanie...