Anna Kochalska-Siwak

Słowa ceglane

W wersach małych kamienistość

chce uwolnić się z zastygnięcia

a słowa ceglane dobudzić o poranku.

Żeby wydostawały się dźwięki

w ciszy ogromnej zamykającej bramy

jak morze przed sztormem.

Nie ma wiatru w trawach ściągniętych

położonych nisko bo słońce tak chce

i nie popłynie kłoda drewna na rzece.

Woda mogłaby zatopić za bardzo twarde

podłużne kształty mijające brzegi

za zimne gdy śniegiem przysypane.

Gdy za płytka zatrzyma bieg tożsamy

z natchnieniem lecz nie zaśpiewa pieśni jakiś

największy wiersz a mógłby być balladą.