Marta Wachełko

trzymam księżyc na cienkiej nici

nad twoim snem

jak bańkę mydlaną z oddechu lodowca

jestem tam gdzie źrenica rozszerza się

w ciemność

gdzie ciepło stygnie w kształt

podaję ci milczenie łyżką z cienia

karmię obecnością

zostawiam ślady

nie pozwalam byś się przeistoczył

w pomnik własnego bicia serca

ani w echo bez korytarza

słyszę jak rośniesz w głąb

pod powierzchnią dnia

korzeniami które pną się w dół

pozawerbalna obecność szeptem układa

tu jest twoje

tu jest moje

a pomiędzy tylko puls

i wilgoć rosnąca jak rdza na księżycu