Danuta Sut-Karykowska

ostatnia

...

chów klatkowy ludzi ma się dobrze

na wsi walczy się o dobrostan zwierząt

kondycją ludzi w miastach

mało kto się przejmuje

...

poranny spektakl z okien sąsiada

zamiast wschodu słońca

skąpe trawniki spalone moczem

setek psów

...

zamykam oczy

...

zrywam złote kosztele

z jabłoni w sadzie dziadka Stanisława

czuję ich zapach i smak

słyszę odgłosy podwórka

...

ranię stopy o ściernisko

albo zanurzam się w wilgotną łąkę

i leżąc na plecach

obserwuję wędrówkę obłoków

...

jeszcze pamiętam

jestem ostatnia