Cisza pod wierszem
Na grupach poetyckich wiersze często czytają setki osób, a pod nimi zostaje tylko kilka reakcji albo pojedynczy komentarz. Nie zawsze oznacza to obojętność. Czasem to właśnie milczenie skrywa najgłębsze poruszenie.
Zmęczona matka znajduje w ciągu dnia kilka minut tylko dla siebie. Otwiera grupę, czyta wiersz i nagle coś w niej drży — może nawet łza zakręca się w oku. A wtedy budzi się dziecko, trzeba biec, działać, wracać do codzienności. Nie zostawia śladu pod postem, choć wiersz na chwilę stał się jej własnym oddechem.
Inna kobieta, nieszczęśliwa w związku, może dręczona emocjonalnie, czyta tekst, w którym rozpoznaje swoje życie. Zadrży jej serce: „Czy ona też tak ma?”. Chce napisać, ale nie ma siły. Może boi się, że komentarz przeczyta partner albo ktoś, kto nie powinien — i narodzi się kolejny problem. Jej cisza nie jest brakiem wzruszenia, lecz często aktem przetrwania.
Może w grupie czyta nastolatek albo nastolatka wiersz o myślach samodestrukcyjnych. Nie pisze nic, ale coś w nim się przejaśnia, coś znajduje nazwę. Zabiera tę myśl do serca i dzięki niej może spojrzeć na własne emocje inaczej. Może pracownik korporacji, kochający poezję, zagląda do grupy w przerwie między spotkaniami. Czyta, wzrusza się, lecz nie ma czasu na słowa. Może starsza osoba, z bólem stawów czy inną chorobą, znajduje w wierszu ulgę, która czyni codzienność nieco bardziej znośną. Chciałaby odpowiedzieć, ale obawia się, że wszystko, co napisze, będzie za słabe, za niewystarczające.
Mnóstwo ludzi czyta poezję, lecz niewielu potrafi wyrazić słowami to, co w nich budzi. Nie każdy ma odwagę, czas, siłę albo bezpieczną przestrzeń, by powiedzieć: „To mnie dotknęło”. A jednak wiersz działa. Czasem drobnie, czasem głęboko — ale działa. Bogaci czyjeś życie, daje nazwę uczuciu, pozwala poczuć się mniej samotnym.
Czy ta świadomość nie powinna wystarczyć wierszopisarzowi? Oczywiście każdy twórca pragnie pochwał, komentarzy, lajków. Poeta jest artystą, a artysta potrzebuje odbiorcy. Tyle że odbiorcy są — tylko czasem pozostają niewidzialni. Nie zostawiają śladu na ekranie, lecz zostawiają go w sobie.
Wtedy musi wystarczyć cicha wiedza, że gdzieś jest ktoś, komu nasze wiersze pomogły. Ktoś, w czyim sercu coś się zadziało — choć nie napisał o tym ani słowa.
Agnieszka Dyszak



Komentarze