top of page

Cisza pod wierszem

14 lis
2 minut(y) czytania

Na grupach poetyckich wiersze często czytają setki osób, a pod nimi zostaje tylko kilka reakcji albo pojedynczy komentarz. Nie zawsze oznacza to obojętność. Czasem to właśnie milczenie skrywa najgłębsze poruszenie.


Zmęczona matka znajduje w ciągu dnia kilka minut tylko dla siebie. Otwiera grupę, czyta wiersz i nagle coś w niej drży — może nawet łza zakręca się w oku. A wtedy budzi się dziecko, trzeba biec, działać, wracać do codzienności. Nie zostawia śladu pod postem, choć wiersz na chwilę stał się jej własnym oddechem.


Inna kobieta, nieszczęśliwa w związku, może dręczona emocjonalnie, czyta tekst, w którym rozpoznaje swoje życie. Zadrży jej serce: „Czy ona też tak ma?”. Chce napisać, ale nie ma siły. Może boi się, że komentarz przeczyta partner albo ktoś, kto nie powinien — i narodzi się kolejny problem. Jej cisza nie jest brakiem wzruszenia, lecz często aktem przetrwania.

Może w grupie czyta nastolatek albo nastolatka wiersz o myślach samodestrukcyjnych. Nie pisze nic, ale coś w nim się przejaśnia, coś znajduje nazwę. Zabiera tę myśl do serca i dzięki niej może spojrzeć na własne emocje inaczej. Może pracownik korporacji, kochający poezję, zagląda do grupy w przerwie między spotkaniami. Czyta, wzrusza się, lecz nie ma czasu na słowa. Może starsza osoba, z bólem stawów czy inną chorobą, znajduje w wierszu ulgę, która czyni codzienność nieco bardziej znośną. Chciałaby odpowiedzieć, ale obawia się, że wszystko, co napisze, będzie za słabe, za niewystarczające.


Mnóstwo ludzi czyta poezję, lecz niewielu potrafi wyrazić słowami to, co w nich budzi. Nie każdy ma odwagę, czas, siłę albo bezpieczną przestrzeń, by powiedzieć: „To mnie dotknęło”. A jednak wiersz działa. Czasem drobnie, czasem głęboko — ale działa. Bogaci czyjeś życie, daje nazwę uczuciu, pozwala poczuć się mniej samotnym.


Czy ta świadomość nie powinna wystarczyć wierszopisarzowi? Oczywiście każdy twórca pragnie pochwał, komentarzy, lajków. Poeta jest artystą, a artysta potrzebuje odbiorcy. Tyle że odbiorcy są — tylko czasem pozostają niewidzialni. Nie zostawiają śladu na ekranie, lecz zostawiają go w sobie.


Wtedy musi wystarczyć cicha wiedza, że gdzieś jest ktoś, komu nasze wiersze pomogły. Ktoś, w czyim sercu coś się zadziało — choć nie napisał o tym ani słowa.


Agnieszka Dyszak

 
 
 

Komentarze

Oceniono na 0 z 5 gwiazdek.
Nie ma jeszcze ocen

Oceń

Polityka prywatności

​

  1. Administratorem danych osobowych jest właściciel strony Przędza Słów.

  2. Dane osobowe zbierane są wyłącznie w celu realizacji usług, kontaktu z użytkownikiem oraz działań marketingowych, jeśli wyrazisz na to zgodę.

  3. Dane nie są udostępniane osobom trzecim, z wyjątkiem podmiotów uprawnionych na podstawie przepisów prawa.

  4. Masz prawo dostępu do swoich danych, ich poprawiania oraz żądania usunięcia.

  5. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do korzystania z niektórych funkcji strony.

  6. Strona korzysta z plików cookies w celu poprawy jakości usług i analizy ruchu.

  7. W sprawach związanych z ochroną danych osobowych możesz skontaktować się poprzez formularz kontaktowy na stronie.

Kontakt

​

Przędza Słów

 

© 2025 by Przędza Słów. Powered and secured by Wix

 

bottom of page