Aga Agnes

Zwariowaliśmy

Oślepia poblask ulicznych lamp

Ludzie okrążają swoje labirynty jak ćmy

pomiędzy sobą

w oddali

(Czy wiesz

że już dawno zwariowaliśmy ?)

Miraże bez koloru bezimienne dni

piszą na szczycie góry znawcy

ryją po murze bez pardonu

stalówką bez dna

w środku wspomnienia

Chyba płonie(sz)

Zataczasz krąg zasłoną dymną

kotara opada ostatni odpada

ktokolwiek widział ktokolwiek wie

Płonę i ja

nabita na proch

wystrzeli do góry jak w czasie bitwy

jedyna basteja

Nic się nie kończy

zaciśnięte gardło nie można oddychać

tylko para z ust

znaki na mapie trud

Ocal ją

weź w dłonie i zaciśnij lekko

schowaj pod serce nie wypuszczaj nigdy

(Już dawno zwariowaliśmy

pamiętam)

Nadciąga sztorm

będą wyły syreny wprost do ucha

na chwilę skończy się świat

zapadnie zmrok pokryje ciemność

jak smoła na dachu w samo południe

już tylko zakipi tak

I spadnie na ziemię

przywita się z niebem posucha

znowu światło latarni oblepi szarość

spłynie po ulic skórze potok pereł

Deszcz wymiesza się ze łzami

pragnieniem z ust do ust

po brzegi świata aż po czerń

pod sufitem tak bardzo nierównym

że aż strach