Kiedy odchodzi ktoś bliski

Kiedy odchodzi ktoś najbliższy, ból nie daje się opisać prostymi słowami. To rozpacz, która przychodzi nagle i bezlitośnie, nawet jeśli przecież wiesz, że koniec jest nieunikniony. Dopiero wtedy uświadamiasz sobie, że kochałeś mocniej, niż ci się wydawało, że był dla ciebie ważniejszy, niż kiedykolwiek przypuszczałeś.

Najtrudniej patrzeć na przemianę. Na człowieka, który jeszcze niedawno tętnił energią i życzliwością do świata, a teraz staje się bezradny, uzależniony od innych. Widzieć, jak nie panuje nad ciałem, jak mówi rzeczy niezrozumiałe, patrzy gdzieś przez ciebie, jakbyś stał w innym wymiarze, niewidzialny. Wtedy rodzi się pytanie – czy pamięta kim jesteś? Czy jeszcze wie, że jesteś?

Śmierć rozgrywa się powoli, ale gdy nadchodzi, spada na ciebie jak piorun. Jeszcze przed chwilą rozmawialiście, śmialiście się, graliście w karty… Życie pozornie płynęło normalnie. A jednak on ukrywał ból – lęk, że za chwilę już go nie będzie. Że zamieni się w proch. I ty miałeś tej wiedzy świadomość, choć twój umysł ciągle ją odsuwał.

Potem przychodzi dzień, w którym zostajesz. Organizujesz pogrzeb, wspierasz matkę, jesteś silny przy innych. A kiedy wracasz do swojego domu, z rodziną obok, w środku czujesz się samotny. Płaczesz po kątach, kiedy nikt nie widzi. Wracają obrazy: jego półprzymknięte powieki, krótki oddech, twoje szeptane "kocham". I to jedno, ledwo słyszalne: "ja ciebie też". Potem ucieczka do drugiego pokoju, łzy, szloch, rozpad. Przecież to był twój ojciec. On – umierał.

To wspomnienie nie odchodzi. Wraca, by przypominać o kruchości wszystkiego, co nazywamy życiem. Myśląc o nim – o jego spojrzeniu, o dziwnych gestach i nielogicznych słowach – próbujesz wierzyć, że nie czuł strachu. Że tracił świadomość, a nie nadzieję. Że był gdzieś obok rzeczywistości, w miejscu, które chroniło go przed przerażeniem. Bo przecież nie do zniesienia jest myśl, że ktoś, kogo tak bardzo kochasz, odchodzi w lęku.

Mija prawie rok. Nadal płaczesz po cichu. Nadal powraca echo ostatniego spotkania, ostatniego "kocham cię". I czekasz na dzień, w którym przyniesie ci to spokój.

Agnieszka Dyszak