Kasia Dominik

Przemoc w miękkich słowach

Nie trzeba krzyczeć, aby ranić.

Wystarczy milczenie w odpowiednim momencie,

spojrzenie dłuższe niż bagnet,

zdanie, które znaczy mniej, niż nic.

Żyjemy w epoce zaciśniętych dłoni

w kieszeniach kurtki z sieciówki

i zębów zaciśniętych nie ze złości,

ale z chęci przetrwania w uśmiechu.

Agresja już nie musi być krwią na kostkach.

To może być celowe niezrozumienie,

komentarz wrzucony mimochodem,

odsunięcie się nie o krok, a o światopogląd.

Pokój, którym się chlubimy,

często ma twarz biernej wojny —

na ekranach, w komentarzach,

w spojrzeniach, które są jak szkło.

Nie musimy się bić, żeby nie słuchać.

Nie musimy niszczyć, żeby zniszczyć.

W dobie agresji bez agresji

najgłośniejsza jest cisza przed rozmową,

której już nie będzie.