Głowienie się w deszczu

Głowa lalki na krzewie jałowca

nie mogę zrezygnować ze spacerów

Teqila czuwa nad ilością moich kroków

nawet gdy jesieni rdza i deszcz

więc idziemy w deszczu i nawet za bardzo nie tęsknimy

za słońcem i latem świat mgli się i przejrzyścieje

mimowolnie wdycham melancholię czarnych słońc

deszcz swinguje głosem Banaszak - "bądź proszę bądź

na rozstań moście nie zabijaj tej miłości daj spokojnie umrzeć jej"

zapatrzona w krople pełne multiświatów między igłami jałowca

znajduję głowę lalki pachnie ginem i resztkami lata

zaplątanymi w mokre jasne włosy uśmiecha się a ja głowię się w deszczu