Ekwilibrystycznie

"Bądź zostań jeszcze chwilę moment

Płonę płonę płonę płonę

Zimnym ogniem czarnych słońc" 

/Samba przed rozstaniem - Vinicius de Moraes, tłum. Jonasz Kofta/

podobno zastosować w wierszu łzę unikając banału

potrafią tylko najlepsi mistrzowie odległych rozkojarzeń

a i im nie zawsze się to udaje bo "jesieni rdza i śmierć"

zużyły się nie tylko sentymenty ckliwości romantyczności

ale też paradoksy oksymorony auto-i-nieauto-ironie

ciekawsze jest słowo aorta chociaż krew też już zaśniedziała

rdzawo czyli banalnie no może nie do końca bo śniedź jest zielona

jak zaawansowana pleśń w serze pleśniowym sięgająca oka błękitu

tymczasem łza się maże cieknie siąpi spada z oka jak perła oczywiście

bo perły to łzy a "łzy to

płatki serca" zbanalizowanego do granicy z przeponą

przepona jest oki może boleć kurczyć się rozszerzać weltschmerzyć

nawet werterzyć w żółtej kamizelce strzelić sobie w przeponę

to jest coś - normalnie harakiri po europejsku a łzy wciąż 

to swoje kap kap chlip chlip siąk siąk ne me quitte pas "bądź pro - 

szę cię na rozstań moście" ble jakie to kurwa niedopieprzone

łzo łzawiąca liźnij języka ulicy zamiast solić ziemię 

no już

"kap kap płyną łzy" a może kamienie "w łez kałużach ja i ty..." ukamieniowani

w kamieniołomie ech plącze się po mózgu zaraza jakaś łzawa jak melodramat