Dorota Wojtkowska

wiersz październikowy

próżno wypatruję pod drzewem

ciszy co dnia

uleciała jak wiatr a miała trwać

przysiadła w fałdkach pościeli

spaździernikowiła się jak ja

obie czekamy na twoje słowa

wieczór jak pies węszy za tobą

czuje twój ślad

zapach zostawiony pod powieką

na chwilę zgasł i znów zapłonął

gdy pozwoliłam mu przysiąść

na poduszce

za oknem czas przecieka

przez liście lśni w kulkach kasztanów

zapomniał zarządzać moimi zmarszczkami

jakby przestał być bezduszny

zbieram z podłogi okruchy

tamtego dnia przepełnionego

twoją obecnością

zlizuję z ust kolory wspomnień

czerwony to wspomnienie o tobie

ciepłe jak dom