Beata Dybaś

INDZIEJ

Pukaniem głodnych dzięciołów

rytmicznym krokiem czas przyszedł

paletę mokrych akwarel

jesiennie rozłożył w ciszę

Kleją się liście do butów

pasażerowie na gapę

W dniach krótkich kleją powieki

na sen wcześniejszy niż latem

Tobie pół na pół

sprawa prosta

ciepłym uśmiechem się promieni

Nie o to pytam gdzie chcesz zostać

lecz czy tam dobrze bez jesieni

Sznurami kropek na drutach

alfabet tka ciżba ptasia

Nie ma czerwieni na łąkach

choć cisza jak makiem zasiał

Lasy się żółcą przy polach

po których pustką już niesie

Kluczami ptasich odlotów

już otworzyła dłoń jesień

Tobie pół na pół

sprawa prosta

ciepłym uśmiechem się promieni

Nie o to pytam gdzie chcesz zostać

lecz czy tam dobrze bez jesieni

Mdłe mgły najczulszym dotykiem

suną po złocie klonowym

wiatr gdzieś się zrywa spod nikąd

chmurom wywiewa deszcz z głowy

Te ciężko jeszcze i jeszcze

masują brzuchy o niże

żeby otworzyć się deszczem

kropla za kroplą

Wciąż bliżej

Tobie pół na pół

Sprawa prosta

ciepłym uśmiechem się promieni

Nie o to pytam gdzie chcesz zostać

lecz czy tam dobrze bez jesieni

Masują brzuchy o niże

żeby otworzyć się deszczem

kropla za kropla wciąż bliżej

ufań co mokły by jeszcze

Aura jesiennej nostalgii

wspomnień że było nie było

i czas przed chłodem najwyższy

żeby otulić się w miłość

Tobie pół na pół

Sprawa prosta

ciepłym uśmiechem się promieni

Nie o to pytam czy chcesz zostać

lecz czy na pewno bez jesieni