Aldona Jańczak

sine corde

uśmiechało się długo

od samego rana w przyśpieszonym tempie

biegło

radośnie trzepocząc wybijało nadzieję

pewnego dnia umarło

dostało w pysk

bezceremonialnie bez refleksji

że zaboleć mogło

nie płakało

nie rozumiejąc słów i intencji

pociemniało poszarzało

chciało być niewidoczne

głęboko ukryte w zapadłych z żalu piersiach

ocierało niewidoczne suche łzy

obojętnie tłocząc rozczarowanie

i rezygnację

niepotrzebne poranione próbowało

jakoś żyć w bezpiecznym mroku

bez emocji i zbędnych uczuć

tego dnia zgasło w nim słońce

*(łac.)bez serca