Z cyklu: Przemyślenia dojrzałej kobiety

„Rozstania, które zostają na zawsze”

W młodości wydawało mi się, że rozstania mają datę końcową. Że człowiek płacze, cierpi, potem czas robi swoje i pewnego dnia budzi się wolny. Tak opowiadają filmy. Tak pocieszają przyjaciółki. Tak chcemy wierzyć.

Dziś wiem, że nie wszystkie rozstania się kończą. Niektóre zostają z nami na zawsze. Nie mówię o wielkiej tragedii ani o codziennym rozpamiętywaniu. Mówię o tych ludziach, którzy kiedyś byli częścią naszego świata tak naturalną jak poranna kawa, ulubiona droga do domu czy własne odbicie w lustrze.

Potem odchodzą. Czasem z własnej woli, czasem z naszej. Czasem po cichu, bez awantury i wielkich słów. A jednak nigdy nie odchodzą całkiem.

Po latach można być szczęśliwą. Można kochać kogoś innego, mieć spokojne życie, śmiać się szczerze i nie wracać myślami do przeszłości przez całe tygodnie. A potem nagle wystarczy zapach perfum podobny do jego, przypadkowo usłyszana piosenka albo miejsce, które pamięta tamte rozmowy. I na sekundę wraca wszystko.

Nie człowiek. Nie miłość. Pamięć o tym, kim byłyśmy przy nim.

To właśnie odkryłam z wiekiem. Najtrudniej nie jest rozstać się z drugim człowiekiem. Najtrudniej pożegnać wersję siebie, która istniała tylko w tamtej relacji. Kobietę, która wierzyła w określoną przyszłość. Kobietę, która miała jeszcze wszystkie odpowiedzi. Kobietę, która nie wiedziała, ile rzeczy można utracić i nadal żyć dalej.

Dojrzałość nie polega na tym, że przestajemy tęsknić. Polega na tym, że uczymy się nosić tęsknotę lekko. Nie walczymy już ze wspomnieniami. Nie wyrzucamy ich za drzwi. Pozwalamy im usiąść gdzieś daleko w kącie naszego życia. Nie rządzą nami, ale są. Jak stare fotografie schowane w szufladzie.

I może właśnie dlatego nie lubię, gdy ktoś mówi: „Musisz o nim zapomnieć”. Po co? Przecież każdy człowiek, którego naprawdę kochałyśmy, coś w nas zbudował. Zostawił ślad. Nauczył nas czegoś o sobie, o świecie, o miłości. Nawet jeśli później odszedł.

Niektóre rozstania nie są porażką miłości. Są dowodem na to, że wydarzyła się naprawdę. A prawdziwe rzeczy mają to do siebie, że nie znikają. Zmieniają kształt, cichną, przestają boleć. Ale zostają.

Tak jak zostają ludzie, których już przy nas nie ma. Nie w domu. Nie przy stole. Nie obok. Tylko w tej części serca, która z wiekiem przestaje pytać: „Dlaczego odszedł?” i zaczyna szeptać: „Dobrze, że był.”

Beata Zdybał