Krzysztof Woźniak

DUSZA PRZEMYŚLIWUJE

święta niebawem

deszczowy dzień się dłuży

synogarlica

zamilkła wewnątrz drzewa

chmury szarzyły świat

w tej oto aurze

dusza przemyśliwuje

swoją nieśmiertelność

czy jest potrzebna

wędrówka poza ciałem

pozorna wolność

lot poza grawitacją

po odcięciu zmysłów

odwrót czy powrót

z obrazem który w rogu

ma inicjał życia

w kokonie kształty

zwiastują fenomen

opus nieznane

dojrzewające zmysłem

dotykania sobą

przemyka się myśl –

czyżby się zakochała

w tym łamliwym ciele...